Medewerkers van aannemingsbedrijf Daniël Pijnacker egaliseren het beton.
Evert Toxopeus is er blij mee, zijn vrouw Martijntje denkt er anders over. Medewerkers van aannemingsbedrijf Daniël Pijnacker uit Kollum voorzien de zes fietsoversteken in de tankbanen van beton. Vorige week zijn ze begonnen met de klus in het Lauwersmeergebied.
Vooral bestuurders van scootmobiels hebben een flinke kluif aan de oversteken. Sommige mindervaliden mijden zelfs de route. De gemeente De Marne besloot daar wat aan te doen. Dat ook fietsers in dit toeristengebied ervan profiteren, is mooi meegenomen.
´Het had wel wat. Ik vind het jammer, in Lauwersoog zijn al schelpenpaden veranderd in betonpad´, zegt Martijntje, die samen met haar man een fietstochtje maakt.
Even pauzeren in de ochtendzon, op misschien wel het mooiste plekje van Westeremden. Henk Helmantel schenkt koffie in. Zijn vrouw Babs is bezig met de agenda voor de komende weken. Tussen hen in zit Louis Vasse, die zijn schoonouders één dag per week helpt met klussen in de tuin en expositieruimte. ´Hij is onze vaste medewerker´, zegt Babs.
Henk (73) schildert maandag even niet, zoals hij dat zes dagen per week normaal gesproken wel doet. ´Elke dag om acht uur begin ik. Vandaag en morgen zijn we bezig de nieuwe tentoonstelling in te richten. Die gaat donderdag van start, maar woensdag komen er al groepen kijken.´
Henk hangt een schilderij op. Hij doet dat op gevoel. Babs doet de eindcontrole.
Babs (68) vertrekt. Ze moet oppassen op de kleinkinderen. Ze geeft Henk een kus. ´We zijn vandaag precies 47 jaar getrouwd´, geeft ze een daverende primeur weg. ´Het is niet onze eerste kus vandaag!´ En weg is ze.
Henk en Louis gaan ook weer aan de slag. De kunstschilder vertelt dat twee tentoonstellingen van hem net zijn afgelopen, in Gouda en Gorssel. ´In Taiwan heb ik een dertien maanden durende expositie. Bij de opening in januari zijn we er met een zes man sterke delegatie naartoe geweest. Dat was een mooi gebeuren. Ik ben ervoor gevraagd, als eerste buitenlandse kunstenaar in het nieuwe museum. De mensen zijn er erg enthousiast, zowel het museum als de bezoekers. Twintig jaar geleden heb ik ook al eens een expositie in dat land gehad.´
´Het is niet onze eerste kus vandaag!´ En weg is Babs
Op zijn tablet kan Jan precies zien welke route hij moet volgen met zijn gasdetector.
BAFLO Een man met een tablet in de hand en een detector loopt in de berm langs de provinciale weg in Baflo. Een schatzoeker? Nee, Jan van der Veen (61) speurt naar gaslekkages. Doet-ie al 25 jaar.
´Ik word inderdaad vaak aangesproken, mensen denken dat ik op zoek ben naar bodemvondsten. Soms stop ik wat muntgeld in mijn zak en laat dat dan zien: dit is de opbrengst van vandaag, grap ik dan.´
Ik ben als Fries bevoorrecht dat ik in het mooie Groningen mag lopen
WINSUM/EENRUM Koen (foto) en Jaïr leggen vrijdagmorgen een noodbestrating aan in het fietspad langs de Eenrumerweg tussen Baflo en Eenrum. Daar zijn ze twee, drie uurtjes zoet mee.
´We hebben even een drempeltje weggewerkt. Daar zullen vooral fietsers blij mee zijn´, zegt Koen, die evenals zijn collega bij De Nijs Hoveniers in Zuidbroek werkt. ´Door uitzetting was de betonplaat omhooggekomen. Vanmorgen is die weggetakeld en zijn wij begonnen met bestraten. Er komt weer een betonplaat in, wanneer weten we niet.´
Henk zet de rode bessen neer, Sven komt met een nieuwe voorraad aanzetten.
Voor Henk Landwehr en Sven Caspers geen rustige zondagochtend. Ze zijn om half tien in Pieterburen bezig een vele meters lange kraam te vullen met groente en fruit. En daar kómt wat te staan!
Henk is eigenaar van Goudgewas in Roodeschool, naar eigen zeggen een uit de hand gelopen hobby. ´Ik was postbode en in de uren dat ik vrij was, kweekte en verkocht ik groente en fruit. En hobby is het nog steeds. Mijn doel is om mensen blij te maken met goede producten tegen een lage prijs. We maken bijvoorbeeld goedgevulde pakketten van 5 en 10 euro voor minima in Groningen, Delfzijl, Oude Pekela en Veendam. Die pakketten worden door plaatselijke vrijwilligers verspreid.´
Kwak-kwak is een eendenei, tok-tok een kippenei. Iedereen begrijpt dat
Joep heeft de klus er bijna opzitten. Hij moet alleen het blad nog bij elkaar vegen.
Juni is de snoeimaand bij uitstek. In Westernieland is Joep Hiep (73) bezig aan het Kaakhornsterpad. Een zakcentje bijverdienen, want de AOW alleen is volgens de levensgenieter geen vetpot.
‘Met al je vaste lasten blijft er weinig over voor leuke dingen. Je wilt toch ook auto kunnen rijden of een keer wat leuks doen. Daarom loop ik wel met de hond van deze familie en onderhoud ik het groen.’
Joep is een veelzijdig kunstenaar. Beeldhouwer, eerst in eikenhout en later marmer. Muzikant. Maar het meest bekend als marionettenspeler, wat-ie al sinds zijn dertigste doet. ‘In het hele land heb ik gespeeld, voor zowel kinderen als volwassenen. We hebben een keer een volledig zomerseizoen opgetreden in de oude dierentuin van Emmen en ook heb ik een serie tv-programma’s gedaan voor de Avro.’
Voor zo’n optreden krijg je een kleinigheidje, daar kan ik net een setje nieuwe snaren van kopen bij Tonika. Prima toch?
Een onevenwichtige wiek. Dat is de reden dat Anne Doornbosch (46) uit Adorp aan het werk is op de stelling van koren- en pelmolen Joeswert in Feerwerd. Een kijkje over de grens van het Hogeland.
Het is zeker geen groot probleem, zegt Anne. ‘Als de wieken stil komen te staan, eindigt de zwaarste beneden. Dat is vervelend voor de molenaar. Daarnaast raakt één wiek bijna de omloop van de molen. Ik probeer wat meer ruimte te maken zodat ook dat probleem is opgelost. Voor mij is dit een redelijke standaardklus.’
Molens maken een stad of dorp levend. Maar ik ben natuurlijk wel bevooroordeeld
Hommo en Jakob proberen de kalfjes weer op het droge te krijgen. Jacco en Michiel komen even later helpen.
Nog geen kwartier lopen de kalfjes van Jakob de Vries in de wei en dan is het al raak: plons. Zonder uit te kijken lopen ze pardoes de sloot in. Met zijn vader Hommo en zoons Jacco (10) en Michiel (6) probeert de veehouder de dieren weer op het droge te krijgen.
Zo leren de dieren wat een sloot is. Dat is belangrijk, dan doen ze het niet weer
Daar ligt-ie, languit op de Streeksterweg in Usquert. Voor Janco Plekkringa verloopt de morgen niet geheel naar wens.
Om op tijd op school te komen, Het Hogeland College in Uithuizen, had hij de scooter van zijn oudere broer Silvester eventjes geleend. ‘Kwam ik op school, bleken de eerste drie uur te zijn uitgevallen. Kon ik weer terug. Dat was balen, ik was liever nog even wat langer in bed gebleven.’