´t Plukgeluk beproeft het geluk bij de ijsboerderij

Bas & Jolanda van de ijsboerderij en Lars & Sarah van ´t Plukgeluk.

Een verrassende stap van Lars Seekles en zijn vriendin Sarah. Ze verlaten Westerdijkshorn om hun biologische tuin ´t Plukgeluk voort te zetten bij ijsboerderij Noordwolde aan de Wolddijk.

Inmiddels wonen de twee in Bedum, in nieuwbouwwijk Ter Laan. Vlak voor oud en nieuw was de verhuizing.

Lars: ´We kampten in Westerdijkshorn met twee problemen: we hadden te weinig ruimte en konden onze tuin onvoldoende uitbreiden. Bij Bas en Jolanda gaan we verder onder dezelfde naam. We bouwen een nieuw paradijsje op. We zien wel waar ons avontuur eindigt.´

Het initiatief van de VVV Bedum om een culinaire route uit te zetten langs ondernemers met lokale en ambachtelijke streekproducten bracht Lars en Sarah in contact met Bas (Hofman) en Jolanda (Wierenga) van de ijsboerderij.

Jolanda: ´Een van de vergaderingen was bij ons thuis. Lars vertelde dat ze in Westerdijkshorn niet konden uitbreiden. Ik vertelde hem dat wij hectares genoeg hebben. Bas is gestopt met het melkvee en heeft alleen nog jongvee en vleesvee. Zo is het balletje gaan rollen.´

Lars: ´Bas heeft 33 hectare waar hij weinig mee doet. Dat is natuurlijk voor ons veel te veel. We beginnen voorzichtig. We hadden 1000 tot 1500 vierkante meter. We denken hier met een vijfde hectare te beginnen en hopen in de toekomst uit te breiden. Bij de weg komt de bloemenpluktuin van Sarah. De groentetuin komt een stuk naar achteren. Onze kippen en eenden lopen hier al rond.´

Voor het eerst in zijn leven bouwt Bas pensioen op

Jolanda: ´Ik doe de tuin voor en naast ons huis, leef je verder uit in jullie gedeelte, heb ik gezegd. We vinden het leuk om Lars en Sarah te helpen. Het wordt netjes en de combinatie ijs, groente en bloemen spreekt ons aan.´

´Wij gaan de ijsboerderij trouwens niet verder uitbreiden, wat we eerst wel wilden. Bas is inmiddels twee dagen in de week onderwijsondersteuner. Een klas van het Diamant College volgt hier praktijklessen. Voor het eerst in zijn leven bouwt Bas pensioen op.´

In april of mei moet ´t Plukgeluk op de nieuwe plek van start gaan. Lars: ´Inmiddels heb ik een vast contract van drie dagen bij de apotheek in Bedum. Dat is precies naar mijn zin: drie dagen werken, drie dagen tuin en één dag lekker met zijn tweetjes zijn. In de tuin zijn is voor mij geen werken, dat is genieten. Ook als het koud is of regent, ik mag graag buiten bezig zijn.´

Het begint te hozen, snel naar binnen… Het weer lijkt Bas en Lars niet te deren.

´Op zaterdag en zondag willen we het winkeltje open hebben, mensen kunnen iets drinken of een ijsje eten aan de picknicktafels. Bij de weg komt een kraampje zodat de klanten ook doordeweeks onze groente kunnen kopen.´

Eerst is er voor Lars en Sarah genoeg werk aan de winkel, in hun nieuwe huis en bij de ijsboerderij. ´Het scheelt dat we het grasland niet omploegen. We gebruiken de composttechniek. Op de grond komt schoon karton met daarop 10 tot 15 centimeter compost. Daarin zaaien en poten we. Het gras verstikt en je krijgt er mooie grond van. We hebben in Westerdijkshorn al een stukje geprobeerd. Ideaal! En het ziet er ook nog eens mooi uit.´

Eerder verscheen op mijnhogeland.nl:
Druk, druk, druk bij ´t Plukgeluk
mijnhogeland.nl/2021/07/30/57021/

Jolanda´s schoonzoon is dol op het ijs en dat wil wat zeggen
mijnhogeland.nl/2020/08/30/33893/

Herman (90) gaat tóch door met zijn diervoederbedrijf

Hij had er genoeg van, het wilde niet meer. Op 1 januari 2022 zou Herman Raangs (90) stoppen met de verkoop van diervoeders. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Zijn zaak is weer gewoon open. Zoals de afgelopen 65 jaar.

´Ik at niet meer, sliep niet meer en kon niks meer nadat ik besloten had te stoppen. Ik werd er knettergek van. Dit is niet goed, dacht ik. Het was toch niet zo´n goed idee. Op 5 januari heb ik een nieuwe vracht diervoeders besteld bij Arie Blok in Woerden, sinds 6 januari ben ik weer open.´

´Open´ vermeldt inderdaad het bordje op zijn schuur aan de Kerkstraat in Wehe-den Hoorn. Maar ook als het bordje ontbreekt kun je er terecht. De zaak is nooit gesloten, zegt Herman onder het genot van een kop koffie in zijn keuken waar de kachel flink zijn best doet.

´Alle dagen ben ik geopend, dag en nacht. Het eerst wat ik ´s morgens doe, is de krant uit de bus halen en lezen. De klanten komen op den duur vanzelf. Vakantie ken ik niet. Toen de kinderen klein waren ben ik een weekje naar Ameland geweest, dat niet weer. Er is geen betere plek dan thuis, vervelen doe ik me nooit.´

Ja man, zo gaat Japie naar de bliksem

´Er komen wel steeds minder klanten. Ze gaan dood en daar komt niemand voor terug. Ook speelt mee dat er minder kippen en konijnen gehouden worden. Kippenhouders stoppen ermee omdat hun dieren worden opgevreten door steenmarters. Konijnenfokkers zijn er steeds minder. Ja man, zo gaat Japie naar de bliksem.´

De oude baas gaat dus door. Totdat hij erbij neervalt.
Dat is al gebeurd. Tot twee keer toe; een hartstilstand. ´Ik had geluk dat ik zelf weer bij mijn positieven kwam. Net nadat ze een vracht diervoeders gebracht hadden, kreeg ik een hartstilstand en klapte voorover. Ik wilde niet direct naar het ziekenhuis, de vracht moest eerst op zijn plek. De volgende dag ben ik naar de stad gegaan.´

De winkelbel gaat. Een klant. Esso Wichers uit Winsum heeft een nieuwe voorraad kippenvoer nodig. Herman helpt zijn vroegere dorpsgenoot die blij is dat-ie terecht kan op zijn vertrouwde adresje.

Esso haalt kippenvoer.

Als twintiger begon Herman H.L. Raangs Diervoeders. Eerder hielp hij zijn vader in diens malerij en met het venten van pap. ´Als 14-jarige werd ik volop aan het werk gezet. Ik werd door mijn ouders niet gespaard. Tegenwoordig is dat anders, de meesten zijn zo lui als wat.´

Herman is al een halve eeuw weduwnaar. Zijn vrouw Ebeltje (Groothuis) stierf op 40-jarige leeftijd als gevolg van kanker. ´Met twee jonge kinderen bleef ik achter. Maar ik ging nooit bij hen weg, ze hebben het goed gehad bij mij.´

Even kijken hoe het met de gehaktballen gaat.

Wederom klinkt de winkelbel. Dorpsgenoot Mike Kies (23) stapt de keuken binnen. Dagelijks komt hij buurten. En eten, want bij Herman is het de zoete inval. En Mike helpt vaak mee, net als Hermans dochter Grietje en kleindochter Sara.

´De aardappels heb ik al geschild, de gehaktballen staan op het vuur. We eten hier vaak met vijf, zes man. Ik ben een aparte, alles kan hier´, zegt Herman lachend.

Herman drinkt een bakje koffie met Mike.

Mike: ´Ik kom hier al jaren. Vroeger op mijn fietsje, om maden te halen voor het vissen. Herman had naast zijn diervoeders een hengelsportafdeling.´

Het Albatros-bord aan de muur herinnert aan de jaren dat Herman hengelsportartikelen verkocht.

Herman: ´Daar heb ik goede zaken mee gedaan. Met een tweedaagse show in mijn schuur verdiende ik ooit 10.000 gulden. Een jaar of drie geleden ben ik met de hengelspullen gestopt. Met maden ben ik een tijdje doorgegaan, totdat ik meer dan de helft kon weggooien omdat ze niet op tijd verkocht werden en verpopten. Zo´n veertig jaar was ik sponsor van de jeugdviswedstrijd om de Herman Raangs Bokaal.´

Mike begrijpt heel goed waarom Herman zijn handel weer heeft opgepakt. ´Het was echt sneu. Herman liep in december met zijn ziel onder zijn arm. Alles zou voor hem wegvallen hè. En iedereen om hem heen had er een slecht gevoel bij.´
Herman: ´Maar chagrijnig was ik niet. Dat ben ik nooit.´

Klanten kunnen de diervoeders bij hem afhalen. Bezorgen is ook mogelijk. Die taak heeft Grietje op zich genomen. Vroeger reed Herman zelf met zijn bestelwagen langs de klanten om de bestellingen af te leveren. ´Ik ventte en stond met diervoeders op markten in de omgeving. Mijn centen heb ik vooral op markten verdiend.´

Herman met Diva, een Amerikaanse buldog van een jaar of 8. ´Ze woont vier jaar bij mij en is heel lief. In het begin was ze erg bang, door haar vorige baas was ze mishandeld.´

Tussen de middag neemt Herman altijd plaats in zijn stoel in de woonkamer. De stoel ernaast is voor Diva. ´Slapen doe ik niet, alleen prakkiseren. Diva slaapt wel, ik kan me geen betere vriendin wensen. Ik moet geen vrouw meer om me heen hebben, dat is niks waard. Die zou direct zeggen: Herman, er moet een nieuwe keuken komen en dat soort dingen. Ik heb wel een vriendin, op Ameland. Elk jaar sturen we elkaar een kaartje met de jaarwisseling. Meer niet.´

Kortom, Heman is content met zoals het nu gaat. ´Ik heb nooit ellende en wil dat ook niet. Ik ben hartstikke tevreden. Wat heb ik nog te wensen als 90-jarige? Ja, 91 worden in mei.´

Bij het afscheid van de krasse negentiger komt Joke Ritsema aangewandeld. De trouwe klant komt voor vogelvoer voor in haar tuin. Ze steekt haar enthousiasme niet onder stoelen of banken: ´Geweldig Herman dat je doorgaat!´

In zijn paradijsje achter de oude fabriek voelt Jos zich thuis

Jos voor zijn verblijf, voor de grap zet hij een kraai op zijn hoofd. Voor een kwartje gekocht bij de kringloop.

Achter de vroegere draineerbuizenfabriek tussen Winsum en Onderdendam is kunstenaar Jos Stroosma in zijn element. ´Dit is mijn buitenverblijf.´

Hij heeft er een houten huisje gebouwd, atelier, torentje en schuurtjes. Plantte groen en legde vijvers en een eilandje aan.

Lees “In zijn paradijsje achter de oude fabriek voelt Jos zich thuis” verder

Martinus en Linda op pad met een bitch en de ideale gezinshond

Linda met Iva, Martinus met Raisa.

Het is een van de somberste dagen van de afgelopen weken. Gelukkig lijdt het gemoed van de Eenrumers Martinus (51) en Linda Faber (44) er niet onder.

Ze maken in de motregen een flinke ronde met hun Mechelse herders. Zo vullen Martinus (plaatsvervangend winkelmanager bij Praxis in Kollum) en Linda (verzorgende bij De Twaalf Hoven in Winsum) een deel van hun vrije dinsdag in.

Lees “Martinus en Linda op pad met een bitch en de ideale gezinshond” verder

Ultrakort oudejaarstochtje voor ´Biker Henk´

Het weer is spelbreker op 31 december. Henk Wieringa – Biker Henk – ziet zijn traditionele oudejaarstocht in duigen vallen door de regen en harde wind. Meer dan een boodschapje met de motor in Adorp zit er niet in.

Niet de moeite waard om het motorpak aan te doen, wat Henk (57) normaal altijd doet als hij met zijn Suzuki Bandit 650 op pad gaat.

Lees “Ultrakort oudejaarstochtje voor ´Biker Henk´” verder

Muzikaal vertier vanuit Zoutkamper kroeg

Piratencombinatie De Kegel, met vanaf links: Daniel Tuma, Frank Zijlstra, Koen Lukkien en Dieter Schulz. De dj´s die niet op de foto staan: Demian Aalders, Jan-Klaas Stol, Richard Pettinga, Gerrit Arkema en Betty Rispens.

Een zendmast voor de ingang van Café & Partycentrum De Kegel aan het Dorpsplein in Zoutkamp verraadt wat er binnen gebeurt.

De laatste dagen van het jaar én op nieuwjaarsdag is Piratencombinatie De Kegel in de lucht.

Initiatiefnemer is Frank Zijlstra (29), de eigenaar van de horecagelegenheid die hij in september overnam van Gerrit Arkema en Betty Rispens. Een gedurfde stap in coronatijd.

Lees “Muzikaal vertier vanuit Zoutkamper kroeg” verder

Een klus voor Lesley, Guus & Nick bij gemaal Oude Weer

Vanaf links: Guus, Lesley en Nick.

Waar zelden leven is te bespeuren, is het deze woensdag in het najaar relatief druk. Drie mannen zijn aan het werk bij poldergemaal Oude Weer aan de Kievesterweg in Rasquert.

Stadjer Lesley Emmens en de Middelstummers Guus Poel en Nick Bleuming vervangen de motor. ´We hebben een moderne motor geïnstalleerd die energiezuiniger is en beter aan te sturen. En de schakelkast hebben we vervangen´, vertelt Lesley.

Lees “Een klus voor Lesley, Guus & Nick bij gemaal Oude Weer” verder

Moeders autootje in de tuin als monumentje

Mensen denken vaak ten onrechte dat het haar barbecue is. Maar bij Monica in de tuin staat de voorkant van haar moeders autootje. Als monumentje, want haar moeder (Elly) overleed in januari 2017.

´Zoals bij een ander een urn op de schoorsteenmantel staat, heb ik dit aandenken. Want dit autootje is zó mijn moeder.´

Lees “Moeders autootje in de tuin als monumentje” verder

Bij Sytze en Famke draait het allemaal om positiviteit

´Het belangrijkste in het leven is dat je mag zijn wie je bent´. Sytze Greidanus (40) benadrukt het meermaals.* ´Wat je ook hebt meegemaakt, mensen verdienen een tweede kans. Het leven is te mooi om in alle ellende te blijven hangen.´

De chef-kok is samen met zijn vrouw Famke eigenaar van restaurant De Oude Sluis in Zoutkamp. Sinds januari beheren ze daarnaast restaurant Ons Schathoes op Landgoed Verhildersum in Leens.

Mijn vriendin en zoon verlieten mij. Vind je het gek?

Sytze weet wat het is om diepe dalen mee te maken. En er weer uit te komen. ´Ik heb ontzettend veel meegemaakt. Ben als twintiger verslaafd geweest aan cocaine. Een kutperiode, ik had me volledig opgeblazen, mijn vriendin en zoon verlieten mij. Vind je het gek?´

Lees “Bij Sytze en Famke draait het allemaal om positiviteit” verder