In de Boeddhawierde wordt vooral gezwegen

Wie begint er nu een retraitecentrum in Usquert? Silavadin – zijn gewone naam is Meynard Vasen – nam de stap. Sinds mei vorig jaar is de Boeddhawierde aan de Kerkstraat 3 geopend. Een kijkje.

´Ja, hoe ik in Usquert terechtkwam… Ik liep zes jaar geleden langs deze prachtige plek. Ik was met de trein gekomen en wilde naar Noordpolderzijl. Dit pand stond te koop en bleek voor mij betaalbaar.´

´Mijn vader was gestorven. Met het geld uit de erfenis wilde ik iets doen met boeddhisme. Daar hield ik me al heel lang mee bezig. In Wales heb ik vier jaar in een retraitecentrum gewoond.´

In het pand zat eerst een leerlooierij, later een fietsenmaker en een schildersbedrijf. Het oudste deel dateert van 1850. In 1935 is er een gedeelte bijgekomen onder architectuur van Berend de Jager van de Amsterdamse School.

´Een mooi pand, maar nog meer spreekt mij de locatie aan, in een rustige omgeving op de wierde tegenover de kerk. Een sacrale plek als je bedenkt dat de wierde gebruikt werd als begraafplaats.´

Achter de Boeddhawierde bevindt zich een weelderige tuin.

Mariëtta en Michael, zijn dochter en schoonzoon, wonen er ook. Ze zitten in het bestuur van de stichting die bij de opening is opgericht en helpen mee waar nodig. Tijdens het bezoek maakt Michael de zolder gereed voor de tien gasten uit binnen- en buitenland die ´s middags arriveren voor een tiendaags verblijf.

Silavadin (65), geboren in de stad Groningen maar al snel met zijn ouders verhuisd naar Haarlem, kan het niet vaak genoeg herhalen: zonder vriend/ klusjesman Manfred de Roos en diens goede vriendin Lucia Keidel was het nooit tot de Boeddhawierde gekomen.

Silavadin in meditatie. ´Ik ben niet lenig meer. De kleermakerszit zit er voor mij niet meer in.´

´Voor een vriendenprijsje hebben ze voor mij geklust. Zelf heb ik twee linkerhanden. Onze smaken komen overeen en we voelen elkaar goed aan. Het was een duurzame verbouwing, met gebruik van alleen tweedehands materiaal. Manfred is daarin zeer inventief.´

Een meditatiezaal van 100 vierkante meter is het pronkstuk. De kern van het huis, aldus Silavadin. Er kunnen maximaal dertig mensen terecht. Er zijn verschillende vertrekken, met in totaal tien slaapplaatsen. Is er geen retraite, dan is de ruimte beschikbaar als Airbnb.

De Boeddhawierde staat op afspraak open voor iedereen. ´Je hoeft geen boeddhist te zijn om te mediteren. Iedereen die behoefte heeft aan bezinning, wil leren mediteren of geïnspireerd wil worden, is van harte welkom.´

Wat houdt een retraite in? ´Mensen komen hier meestal voor een week, alleen of met meerdere personen. In die periode leiden ze een monnikenleven. Vroeg opstaan, veel mediteren, lezingen bijwonen en ´s avonds is er een soort ritueel.´

´Vanaf dag twee of drie is er volstrekte stilte. Dan loopt iedereen zwijgend rond, al dan niet met een kopje thee. Ook tijdens het ontbijt en de maaltijd – vegetarisch, simpel maar goed – wordt geen woord gesproken.´

´We zwijgen om de input tot een minimum te beperken, om tot verstilling te komen. We zijn vanaf dag 1 volledig offline, afgesloten van alles. Retraite betekent immers ook terugtrekken uit de wereldse drukte.´

Meestal leidt Silavadin de retraite of geeft hij lezingen. Voor de groep die deze middag komt, blijft zijn rol beperkt tot gastheer en kok. Dienstbaar zijn zit in hem. Hij werkte vroeger jarenlang in de zorg, als begeleider van mensen met een beperking.

Hij is lid van de boeddhistische orde Triratna. ´Het is een westerse vorm van boeddhisme. De oorsprong van het boeddhisme ligt in India. In de jaren zestig kwam het in het Westen terecht. Wijsheid uit het Oosten verenigen wij met de westerse cultuur.´

Lucia heeft het mozaïek van Boeddha op de gevel gemaakt.

´Je kunt het religie noemen, zonder een god. Boeddhisten geloven dat verlichting mogelijk is, net zoals Boeddha dat bereikt heeft. Dat is een soort doorbraak in je bewustzijn. Een alomvattende wijsheid en liefde. Dan verkeer je in een soort superstaat. Het ultieme doel van boeddhisten.´

´Lukt dat in dit leven niet, dan kun je stappen zetten om het in volgende levens te bereiken. Ik geloof dus zoals veel boeddhisten in wedergeboorte.´

Een enthousiaste moestuinder met de bijnaam Koffiedi(c)k

´Koffiedi(c)k´ noemen collega-tuinders hem wel gekscherend. Elke week haalt Dick Sennema een emmer met koffiedik op van het gemeentehuis in Winsum voor zijn volkstuintje aan de Onderdendamsterweg.

´Twee vliegen in één klap. Koffieprut werkt goed tegen slakken en is een uitstekende meststof. De plantjes gedijen er goed op´, legt de gepensioneerd provincieambtenaar (78) uit.

Lees verder “Een enthousiaste moestuinder met de bijnaam Koffiedi(c)k”

Gijs aan de wandel met een beer van een hond

Gijs en Beer wandelen even buiten Warffum.

Hartstikke sociaal en rustig. Zo typeert Gijs Carli (77) uit Warffum zijn hond Beer (9). Een passende naam, want de 90 kilogram zware newfoundlander heeft veel weg van een kleine beer.

´Beer is onze zevende newfoundlander, een herplaatser. De eerste acht maanden waren voor hem een rottijd. Hij is teruggegaan naar de fokker en via hem bij ons gekomen. Het klikte direct. Bij de fokker dook hij direct enthousiast bij ons in de auto. We hebben hem nu acht jaar.´

´Eerst hadden we altijd pups. Als je op onze leeftijd bent, begin je daar niet meer aan. Je begint als zeventiger ook niet meer aan kinderen.´

Lees verder “Gijs aan de wandel met een beer van een hond”

Johan kreeg twee keer een hartstilstand: Elke dag is weer een feestje, maar het is niet elke dag feest

Johan trakteert Bietsj op een lekkernij.

Tweemaal kreeg Johan Staal (67), in een tijdsbestek van 19 maanden, een hartstilstand. ´Beide keren heb ik geluk gehad, het had de laatste dag van mijn leven kunnen zijn. Mijn uitgangspunt is daarom nu: elke dag is weer een feestje, maar het is niet elke dag feest.´

De pensionado/sportverslaggever uit Ezinge voelt zich kiplekker en sport veel. Deze maandagmiddag loopt hij met zijn Mechelse herder Bietsj zijn dagelijkse rondje Feerwerd. Aan niks is te zien dat zijn leven op 19 maart voor de tweede keer aan een zijden draadje hing.

Lees verder “Johan kreeg twee keer een hartstilstand: Elke dag is weer een feestje, maar het is niet elke dag feest”

Anny schildert graag mooie straatjes en kerken in deze regio

Je loopt best kans haar tegen te komen in deze contreien, zittend op een wit krukje en rustig schilderend. Anny Ligthart (68) uit Oosterwolde mag graag karakteristieke straatjes en kerken in Noord-Groningen vastleggen.

´Nederland is al genoeg verpest door de commercie, hier is nog karakteristieke bebouwing te vinden, net als in Noord-Friesland trouwens.´

Lees verder “Anny schildert graag mooie straatjes en kerken in deze regio”

Een vakantiedag niet getekend is voor Sybo (bijna) een dag niet geleefd

Sybo werkt met gewassen inkt, Oost-Indische inkt vermengd met water. ´De kleuren sepia en zwart vormen een mooie combinatie.´

Op het trapje naar een steiger bij Schaphalsterzijl zit een man geconcentreerd te tekenen. ´Ik ben docent tekenen op een middelbare school, maar dit is eigenlijk wat ik het liefste doe, naast zingen.´

Sybo Adema (61) heeft op deze zomerdag in 2023 zijn oog laten vallen op een bosje ten zuiden van het Winsumerdiep.

Lees verder “Een vakantiedag niet getekend is voor Sybo (bijna) een dag niet geleefd”

Voor Angelika kwam een droom uit met Tuin Engelwortel

Een droom kwam bijna 6 jaar geleden uit voor Angelika Lukas: een eigen tuin. In Gouda moest ze het doen met een groot dakterras, nu heeft ze aan de Dijksterweg 42 in Kleine Huisjes een sfeervolle tuin van 800 vierkante meter vol vaste en wilde planten: Tuin Engelwortel.

Een bijzondere naam, waarvoor een voor de hand liggende verklaring is. ´Engelwortel is een schermbloemige, mijn lievelingsplant. De Latijnse naam is Angelica (archangelica). Het is een 2- of 3-jarige plant en er staan er veel van in de tuin, helaas dit jaar geen bloeiende. Wel staat er een Portugese variant in bloei.´

Lees verder “Voor Angelika kwam een droom uit met Tuin Engelwortel”

Hendrik (90) pakt elke dag zijn krukken om te wandelen

Hendrik bij het keerpunt van zijn wandeling: het Ernstheemsterpad.

Elke dag wandelt Hendrik Gerbens (90) van buurtschap Lutke Saaxum naar het Ernstheemsterpad (ter hoogte van Eenrum) en terug. Niet achter een rollator, maar met krukken.

Gelukkig heeft de kwieke landbouwer in ruste niets gebroken. ´Als je ouder wordt, wordt je balans slechter. Het is beslist niet vermoeiend om met krukken te lopen. Ik heb ze toch. Jaren geleden hebben ze mij in het ziekenhuis van nieuwe knieën en heupen voorzien.´

Lees verder “Hendrik (90) pakt elke dag zijn krukken om te wandelen”

Linda ziet vanaf het terras dat de jonge fietsers zich aan de regels houden

Twee deelnemers steken tegelijk het kruispunt over.

En zo zit Linda Wichertjes-Mulder ´s ochtends om negen uur in haar uppie op het terras van grandcafé Hunsingo in Winsum. Niet om te consumeren – het café is nog niet geopend – maar om scherp te observeren.

Welgeteld 77 leerlingen van groep 7 van vier basisscholen in Winsum leggen deze ochtend hun fietsexamen af. De vijfde school, de Borgschool, doet om het jaar mee.

Lees verder “Linda ziet vanaf het terras dat de jonge fietsers zich aan de regels houden”

Na zijn werk heeft Wim een vaste klus: de papiercontainers

De 2-jarige Mees brengt samen met zijn moeder oud papier naar de container.

De meeste mensen gaan direct na hun werk naar huis. Wim Bosma niet. Eerst wacht hem een andere klus: het afsluiten van de papiercontainers van de christelijke muziekvereniging De Bazuin in Winsum.

Klinkt als snel gepiept, maar Wim (63) is vaak meer dan een uur in touw. ´Ik ruim de boel buiten op en pak de containers efficiënt in. Laatst had iemand heel netjes dertig lege bananendozen opgestapeld. Die heb ik platgemaakt, anders is de container snel vol.´

Lees verder “Na zijn werk heeft Wim een vaste klus: de papiercontainers”