Het zit Fortuna niet mee: boot in stukken naar oudijzerboer

Robert is met een haakse slijper in de weer. Harry brengt ijzeren stangen naar de aanhanger.

Het lot van plezierjachtje Fortuna is bezegeld. De kameraden Harry en Robert ontmantelen de weesboot aan de Vaart Oostzijde in Warfhuizen.

Fortuna lag eerst in het Van Starkenborghkanaal, op grondgebied van de gemeente Groningen. Harry: ´De gemeente heeft geprobeerd de eigenaar te achterhalen. Dat is niet gelukt, waarna ik de boot een jaar geleden heb overgenomen en hiernaartoe gesleept. Waren zij er mooi van af. Op internet heb ik nog een oproep geplaatst waar geen reactie op kwam.´

Uiteindelijk levert het ons de opbrengst van oud ijzer op, zeg maar een kratje bier

Lees “Het zit Fortuna niet mee: boot in stukken naar oudijzerboer” verder

Vincent oefent met Bodhi, reddingshond in opleiding

Op een weiland buiten Winsum laat Vincent van der Wal zijn hond zaterdagmiddag speuroefeningen doen. Bodhi is een reddingshond in opleiding.

Vincent is aangesloten bij Stichting Reddingshond NL in Groningen. ´We hebben wekelijks een gezamenlijke oefening. Vanmorgen hebben we geoefend in het puin van het vroegere PTT-gebouw achter het Hoofdstation in de stad (zie foto onderaan). Verder leid je de hond zelf op, waarbij je begeleiding krijgt. Elke dag doen we wel een oefening. Dit is een mooie, rustige plek daarvoor.´

´Het duurt zeker drie, vier jaar voordat je een hond opgeleid hebt tot reddingshond die zelfstandig kan werken. Lange en intensieve trainingen zijn daarvoor nodig. Ik ben er nu anderhalf jaar mee bezig, uit hobby.´

Op 10 centimeter nauwkeurig moet hij van mij het spoor volgen op zijn neus

Lees “Vincent oefent met Bodhi, reddingshond in opleiding” verder

Magneetvissen voor de (ont)spanning in Warfhuizen

Arend, Henk, Erwin en Martijn (vanaf links) op de brug in Warfhuizen. 

Vier twintigers vissen in Warfhuizen met magneten naar ijzer. ´Het is een tijdverdrijf, een leuke hobby. Altijd spannend wat je naar boven haalt´, zegt Martijn Kaap (21).

De internationaal vrachtwagenchauffeur vist samen met Arend Tuit (21, leerling-timmerman), Erwin Spanninga (24, timmerman) en Henk Struiksma (25, ICT´er). De eerste drie komen uit Eenrum, de laatste uit Lutjegast. ´Ik ben meegesleurd´, zegt Henk lachend. Hij is bevriend met Erwin.

Een keer in de zoveel tijd leveren we een vrachtje af bij de oudijzerboer

Lees “Magneetvissen voor de (ont)spanning in Warfhuizen” verder

Waar is de Isolatorenlaan van Lou gebleven?

Lou toont het naambord, rechtsonder de omgewaaide lantaarnpaal.

De Isolatorenlaan is verdwenen, althans de houten lantaarnpaal met naambord direct aan de Schouwerzijlsterweg. Is isolatorenverzamelaar Lou Guikema met ingang van het nieuwe jaar gestopt met zijn hobby?

Welnee, verzekert de 75-jarige Winsumer. ´De paal is verrot en omgewaaid. Ik heb al even op Marktplaats gekeken, de originele houten palen worden gelukkig nog aangeboden.´

Het frappante is dat ik juist bang was dat een andere paal zou omvallen

Lees “Waar is de Isolatorenlaan van Lou gebleven?” verder

Jan is blij dat-ie rondstruint in plaats van de waterstand doorgeeft

Jan vist een kussentje uit zee. Achter hem (met muts) Jantina, rechts (eveneens met muts) Aldert Jan.

Jan Schoonveld heeft de dag van zijn leven aan zee, terwijl hij als gepensioneerd medewerker van waterschap Noorderzijlvest veertig jaar dagelijks bij de dijk te vinden was. ´Nu kan ik lekker rondstruinen, anders had ik in het hok gezeten en om de zoveel tijd de waterstanden moeten doorgeven.´

Al 43 jaar woont Jan, de laatste sluiswachter van Noordpolderzijl, in het huis bij café ´t Zielhoes. Dinsdagmorgen loopt hij met dochter Jantina en zoon Aldert Jan in westelijke richting langs de dijk.

Lees “Jan is blij dat-ie rondstruint in plaats van de waterstand doorgeeft” verder

Supersupporter Carel hoopt in maart weer het heertje te zijn

Voor het eerst sinds drie maanden is Carel weer op het sportpark van FC LEO. Prachtig vindt hij het pannaveldje, dat hij nog niet eerder heeft gezien. 

LEENS ´Wat heeft me dat pijn gedaan. Zó erg! Gelukkig gaat het nu een stuk beter.´

Carel Bloemhoff zal de datum nooit vergeten: 9 september 2018. Als toeschouwer bij de voetbalwedstrijd Kloosterburen-Eenrum gaat hij plotseling onderuit en is een paar minuten buiten westen. Met de ambulance wordt hij naar het ziekenhuis gebracht. Na drie dagen mag Carel naar huis en volgt een moeizaam herstel. ´Je bent er wel een poosje zoet mee´, voorspelden de artsen al.

De 85-jarige Leenster heeft nog altijd pijn aan zijn schouder en nek, maar dit is te doen. ´Twee keer per week ga ik naar fysiotherapeut, voor massage en oefeningen op de apparaten. In maart hoop ik weer het heertje te zijn, dan ben ik ook geopereerd aan staar en zie ik weer scherp.´

Luit dacht dat ik een grap maakte, zei hij later: Ik heb je zelfs nog een por gegeven

Lees “Supersupporter Carel hoopt in maart weer het heertje te zijn” verder

Droogte voorbij, werk aan de winkel voor mollenvanger Henk

RASQUERT/BEDUM Na de droge zomer en herfst laten de mollen zich langzamerhand weer zien. Mollenvanger Henk Franssens uit Bedum kan aan de bak.

Deze middag loopt de 65-jarige oud-veehouder de vallen af op het land van Peter Kruizenga in Rasquert. ´Twee weken geleden vroeg Peter of ik hem wilde helpen want hij kreeg steeds meer last van mollen. Dit is de tweede keer dat ik kom controleren. Elf heb ik hier inmiddels gevangen.´

Lees “Droogte voorbij, werk aan de winkel voor mollenvanger Henk” verder

Mensingeweerster, maar hoelang nog?

WINSUM Gezeten in de berm van de Schouwerzijlsterweg tekent Can Demren (28) met een potlood de skyline van Mensingeweer en Eenrum.

´Ik ben verliefd geworden op dit vlakke landschap´, zegt de Turkse Minerva-student uit Mensingeweer.

Can zit in het vierde en laatste jaar van de kunstacademie. Maar krijgt hij de kans zijn opleiding af te maken, dat is de grote vraag. ´De school kost mij als niet EU-student 7700 euro per jaar. De eerste drie jaar heb ik gefinancierd met leningen en verkoop van portretten. De school begint moeilijk te doen. Ze dreigen mij weg te sturen en dan is de ellende niet te overzien.´

Ik heb er slapeloze nachten van

Dat zou voor Can, die in 2010 uit zijn geboorteland vluchtte vanwege de politieke situatie, een gedwongen terugkeer betekenen naar Turkije en de onvermijdelijke militaire gevangenis. ´Ik heb er slapeloze nachten van.´

Voltooiing van zijn studie biedt hem evenmin garantie op een definitief verblijf in Nederland. ´Maar het is zeker niet onmogelijk.´

Eerst woonde Can in Brussel. Hij bezocht geregeld een vriend die aan Minerva studeerde. ´In de trein werd het landschap pas boven Zwolle interessant. Dat vlakke, ik vind het schitterend.´

Uiteindelijk werd Minerva ook zijn school. Vanwege ´de onbetaalbaar hoge huren in de stad´ verhuisde hij dit voorjaar naar Mensingeweer. Geen moment spijt gehad. ´Ik huur het huis van Pek van Andel, een fantastische man.´

Vandaag tekent Can voor het eerst een landschap, normaal maakt hij portretten in olieverf.  Voor een indruk van zijn werk kan men een kijkje nemen op zijn website.

https://www.cdemren.com/