´Dit is zo´n mooi authentiek boerderijtje. Het maakt dit tot een van de mooiste plekjes in de wijde omgeving.´
Op een regenachtige septemberdag tekent de 71-jarige Lex Hamers uit Bussum met houtskool het onbewoonde boerderijtje op Ranum.
´Tekenen is mijn vak, mijn roeping. Vijf jaar ben ik nu met pensioen, maar tekenen doe ik elke dag. Dat is wat ik kan, dat is mijn talent. En ik heb ervan kunnen leven, als docent tekenen en kunstgeschiedenis. Ik heb veertig jaar voor de klas gestaan.´
´Ik heb iets met Groningen. Er wonen fijne mensen: vriendelijk, aardig en respectvol. Iedereen groet elkaar, dat doen we bij ons in het Gooi niet. Nou ja, ik wel.´
´Misschien komt mijn band met Groningen ook doordat voorouders van mij uit de Veenkoloniën kwamen. Hoe dan ook: ik voel me hier thuis. Nu logeer ik drie dagen bij kennissen in Baflo.´
´Vrijwel alle kerken in deze omgeving heb ik al getekend. Oude kerkjes vind ik mooi.´
En nu is het drie eeuwen oude boerderijtje aan de oude weg tussen Winsum en Baflo aan de beurt. ´Ik ben er al eens binnen geweest, toen de schapenhouder aan het werk was.´
Hij is nog niet uitgesproken of Reitse Evenhuis komt aanfietsen om bij zijn dieren te kijken.
De inwoner van Baflo vertelt Lex het een en ander over de blikvanger in het landschap, die al door veel kunstenaars is vereeuwigd. ´Vroeger heeft naast het boerderijtje een boom gestaan. Verder is er nauwelijks iets veranderd.´
Lex: ´Het is zó prachtig, laat het alsjeblieft zo blijven.´
Reitse: ´Ik ben alleen de pachter, geen eigenaar. Ik ga daar niet over.´
De schapenboer vervolgt zijn weg. Lex wil snel door met tekenen, want vanuit het zuidwesten komt een dreigende lucht snel dichterbij.
´Vanmorgen dacht ik: ik moet tekenen vóór het gaat regenen, maar ik raak steeds in gesprek met voorbijgangers.´
