Hij gaat opgewekt door het leven en maakt zich niet snel druk. ´Wat kan er gebeuren? Kijk naar boven. Het zonnetje schijnt!´
Marcel Zwerver (alias Don Maf) laat zich niet gek maken. En al helemaal niet door het nieuws.
´Ik lees de Leeuwarder Courant, maar sla alles over wat over politiek en oorlog gaat. Ik heb er toch geen invloed op.´
Marcel (63), geboren en getogen Winsumer, woont sinds 1991 met Tineke aan de Uiterdijk in Onderdendam. Zij komt uit Friesland, wat de krantenkeuze verklaart.
Hij is een opvallende verschijning, met zijn (Eenrumer) klompen, oorbel en bretels als handelsmerk. Samen met zijn verhalen en humor een gouden combinatie.
Naast hun huis staat in de zomermaanden een partytent met een megapicknicktafel. ´Het is officieel natuurlijk geen kroeg, maar ze noemen het altijd wel zo. Als mensen koffie willen drinken, mogen ze hier zitten, want de buren (het dorpshuis) zijn vrijwel nooit open.´
´Eerst hadden we er alleen Amstel- en Heineken-parasols staan. Op een bepaald moment zaten er mensen die graag koffie en gebak wilden. Tineke dacht: dat zullen wel bekenden van Marcel zijn. Ik dacht: dat zijn bekenden van Tineke. Ze namen nog twee wijntjes, een biertje en fris. Toen ze vroegen of ze mochten afrekenen, vroeg Tineke: Horen jullie niet bij Marcel? Zij keken verbaasd: Bij wie?´
´In de week van het Scheepsjoagen doen wij de catering, voor het bestuur en de vrijwilligers die vanaf maandag helpen met opbouwen. Dat is altijd een heftige week. Wij verzorgen in onze partytent de koffie, lunch, avondeten en nazit.´
´Simpel eten hoor. Gebakken aardappelen, groente en een gehaktbal, met soep vooraf en vla als nagerecht.´
´Dit is onze tweede partytent. Met de eerste liep het slecht af. Bij een windhoos vloog die het Winsumerdiep in. Een deel van het muurtje werd daarbij weggeslagen en glas sneuvelde.´
´Wij waren op vakantie in Oostenrijk, toen Tineke een berichtje kreeg dat we stormschade hadden. Gelukkig waren buurtgenoten zo aardig om de puinhoop op te ruimen.´
´Ik ben volledig afgekeurd. Met mijn handen kan ik niks meer door artrose, een reumatische aandoening. Het wordt erger, maar ik kan er goed mee leven. In oktober ben ik zes jaar thuis.´
´Dik dertig jaar heb ik op de zuivelfabriek in Bedum gewerkt, daarvoor in de horeca. Ik had de opleiding kok en kelner gevolgd. Hier kwam ik nergens aan de bak, hoewel ik mij suf solliciteerde. Uiteindelijk kwam ik terecht in een cafetaria in Vianden, Luxemburg. Twee seizoenen heb ik daar gewerkt als patatboer. Daarna kon ik bij café Hammingh in Garnwerd aan de slag.´
´Eigenaar Siep Visser verkocht het restaurant na drie jaar. Ik zou bij hem gaan werken in hotel Tivoli in Eenrum, maar de gemeente weigerde de vergunning voor de nieuwbouw.´
´Siep gaf mij een soort vertrekpremie. Met dat geld heb ik flink vakantie gevierd, in Finland, Oostenrijk en Spanje, waar ik nog twee baantjes in de horeca had. Toen de centen op waren en ik weer thuis was, kon ik gelukkig naar de zuivelfabriek. Dat werk verdiende zoveel beter.´
´In Spanje was voetbaltrainer Leo Beenhakker een grootheid. Ze noemden hem Don Leo. Mijn zus kwam op het idee om mij Don Maf te noemen. Dat vond ze een passende naam. Anderen volgden haar voorbeeld. In Winsum kennen ze mij vooral als Don Maf. In Onderdendam valt het wel mee.´
Vanaf 1986 bezocht hij internationale schaatswedstrijden. Bij de WK Sprint in Inzell in 1991 ontmoette hij een andere fanatieke schaatssupporter: Tineke. Binnen de kortste keren woonden ze samen.
´Tineke gaat nog wel naar kampioenschappen in Thialf (Heerenveen), ik ben afgehaakt. Het werd mij allemaal te commercieel. Het is mijn wereldje niet meer.´
´In 2010 had ik voor 2600 euro aan kaartjes gekocht voor diverse sporten op de Winterspelen in Vancouver. Daar bleek bij het afrekenen 600 euro bij te komen voor administratie- en bemiddelingskosten. 600 euro! Te gek voor woorden. Dat weigerde ik te betalen. U bent akkoord gegaan, zei de mevrouw van het ticketbureau. Ik zei: kom de centen maar halen in Onderdendam, maar ik woon aan een kanaal.´
´De klompen aan onze schuur zijn vergane glorie. Ik beschilderde ze met vlaggen en emblemen en liet de schaatskampioenen er een handtekening op zetten. Kijk, hier hangt er eentje van Marianne Timmer. De meeste klompen zijn inmiddels vergaan.´
Het meest bijzondere aandenken aan die tijd hangt in huis: een foto van Marcel (gestoken in een Russische jas vol onderscheidingen) met toen nog kroonprins Willem-Alexander.
´Gemaakt in het Holland Heineken House in Nagano in 1998. De prins liep er continu rond met vier beveiligers. Op de foto wilde hij niet. Op den duur zag ik mijn kans schoon. Ik vroeg: hoe lijkt het Willem, wil je met mij wel op de foto? Speciaal voor mijn moeder, bij wijze van uitzondering? Ja, dat is goed. Ik vind u een uniek persoon, sprak hij.´
´De foto heb ik laten vergroten en opgestuurd naar het Koninklijk Huis met het vriendelijke verzoek of de prins er zijn handtekening op wilde zetten. Een tijd later kreeg ik de foto terug, met handtekening! Heeft ze toch mooi 5,50 gulden aan porto gekost.´
Vrijwel elke dag begint voor Marcel met een blokje Onderwierum, een wandeling van een uur. Fietsen doe hij ook graag. Reizen is zijn andere hobby. ´Als het even kan ben ik weg, alleen of met Tineke. Meestal gaat de reis naar Engeland, daar wonen mijn meeste vrienden. Ja, ik vermaak me prima.´
´Volgend jaar wil ik ook graag weer de uitwisseling meemaken tussen voetbalvereniging Winsum en Wisbech. De meeste keren was ik van de partij. Jarenlang heb ik op bescheiden niveau bij Viboa gevoetbald.´
´Het ging er altijd heftig aan toe met de Engelsen. Eén keer werd ik bij de fabrieksdirecteur geroepen. Hij zei: jij gaat weer naar Engeland hoorde ik. Ja, antwoordde ik, woensdag gaan we weg, zondag zijn we er weer. Oké, zei hij, dan verwacht ik jou niet eerder dan donderdag terug. Eerder kan ik je niet gebruiken. Jij bent na zo´n uitstapje zo fucking useless.´
