Voor Reinder van der Boor uit Ulrum breken de laatste weken aan bij Rebos bv, de cateraar aan boord van de veerboot naar Schiermonnikoog. Officieel gaat hij op 3 oktober met pensioen, de dag dat hij 67 wordt. Dankzij opgespaarde verlofuren is zondag 2 augustus al zijn laatste werkdag.
Kijkt hij uit naar zijn pensioen? ´Mwah, ik weet het niet. Als je ernaar uitkijkt, ben je je werk zat. Dat is bij mij zeker niet zo. Ik heb altijd met plezier gedaan. Altijd. Maar ertegen opzien doe ik ook niet.´
´Het lijkt me juist een leuke uitdaging. Lekker ondernemen, doen waar je zin in hebt en niets meer hoeven plannen. Dat zwarte gat komt er niet. Ik ben altijd wel bezig.´
Hij is de medewerker met het langste dienstverband, zowel bij Wagenborg Passagiersdiensten als bij Rebos. In de 46 jaar dat Reinder voor Rebos werkte, maakte hij meer dan 23.000 overtochten naar Schiermonnikoog. ´Met gemiddeld twee overtochten per dienst kom je uit op zo´n vijfhonderd overtochten per jaar.´
´Met Wagenborg hebben we een prima verstandhouding. Zij beschouwen ons echt als onderdeel van het bedrijf. Officieel zijn we een apart cateringbedrijf, waarvan Marko Huizing uit Ulrum eigenaar is. Ik ben in 1980 begonnen bij zijn vader, Ko.´
Juist het contact met de passagiers maakte het werk voor hem bijzonder. ´Je hebt met allerlei soorten mensen te maken. Ontzettend veel herken ik van gezicht. Zelfs als iemand tien jaar niet op Schier is geweest. Van naam ken ik er veel minder. Er is nooit iemand die mij de hand schudt en zegt: Aangenaam, ik ben Jan de Wit.´
Die afwisseling zorgt ervoor dat geen dag hetzelfde is. ´Geen mens is gelijk, dus ook geen werkdag. En dat je werkplek een veerboot is, maakt uiteindelijk niet zoveel uit. Werk je in een café of restaurant, dan kijk je ook steeds tegen dezelfde lantaarnpaal aan. Of je ziet door het raam dat mevrouw De Vries weer naar haar werk gaat of een container die al drie dagen aan de weg staat.´
Vooral de ochtenddienst had zijn voorkeur. ´Om kwart voor één ben je weer thuis en heb je de rest van de dag nog voor je.´
Dat ritme wil hij na zijn pensioen zoveel mogelijk vasthouden. ´Vroeg opstaan doe ik altijd al. Tot vroeg in de middag wil ik mijn klusjes doen en daarna kan ik de rest van de dag mijn gang gaan.´
Zijn vrije tijd hoeft Reinder niet meer in te plannen. ´Ik wandelde, fietste en tuinierde altijd al, maar straks hoeft dat niet meer tussen mijn werk door. Elk weekend moest ik werken. Voor thuiswedstrijden van FC Groningen nam ik verlof op. Nu hoef ik nergens meer vrij voor te vragen. En we verwachten ook vaker op te passen op onze kleinzoon van acht maanden.´
Hij geeft een voorbeeld van de vrijheid die hij straks krijgt. ´Sieneke, mijn vrouw, heeft dit voorjaar acht wandelroutes in Drenthe verzameld. We hebben er eentje gelopen, van de tweede is het nog steeds niet gekomen. Er is altijd wel iets. Straks wordt het veel makkelijker om dat soort dingen te doen.´
Ook willen ze verder met het Pieterpad. ´We hebben de eerste etappe gehad. We moeten nog bekijken hoe we de rest aanpakken, want sommige etappes zijn te lang om in één keer te lopen. Van der Boor wordt ook een dagje ouder hè. Langzaam laten mijn gewrichten me in de steek. Ik ben inmiddels zeven keer geopereerd aan mijn schouders, handen en knieën.´
Bij het maken van plannen moeten Reinder en Sieneke rekening houden met haar werk. Sieneke is elf jaar jonger en werkt met veel plezier bij slagerij Menno Knot in Winsum.
De foto´s die Reinder tijdens zijn fiets- en wandeltochten maakt, deelt hij op zijn Facebookpagina Ontdek Het Hogeland. ´Daar ben ik tijdens corona mee begonnen. De laatste jaren stond het wat op een lager pitje, maar ik hoop daar straks weer meer aandacht aan te besteden.´
Eerder zei Reinder al eens dat hij een boek zou kunnen schrijven over alles wat hij op de veerboot heeft meegemaakt. Toch zal het er nooit van komen. ´Het zijn vaak heel persoonlijke verhalen waarin mensen zichzelf zouden kunnen herkennen. Natuurlijk kun je pseudoniemen gebruiken, maar dan krijgt zo´n boek toch iets onechts.´
Opvallend genoeg waren Reinder en Sieneke tot 2002 nog nooit op Schiermonnikoog geweest. Sindsdien is een jaarlijks bezoek vaste prik. ´Dat willen we zo houden: minstens één keer per jaar naar Schier. Af en toe zul je me dus nog wel op de Monnik of de Rottum tegenkomen, maar dan als passagier.´
Eerder verscheen op mijnhogeland.nl:
Al bijna 20.000 keer met alle plezier naar Schier
mijnhogeland.nl/2018/11/11/a