Na een leven in de groente- en fruithandel zetten Jan-Henk en Joke Pruim uit Ulrum een punt achter hun bedrijf. Van pensioen is echter nog geen sprake.
´De handel loopt nog altijd goed en we doen het met veel plezier, maar de lange werkdagen breken je op. We willen meer vrije tijd en niet daarvoor wachten tot we 67 zijn.´
Jan-Henk (55) ventte eerst twintig jaar samen met zijn vader in het Marnegebied, ieder met een eigen route. Sinds vijftien jaar staan hij en Joke (53) samen op markten.
Het nieuws vertellen ze in Ulrum, Zoutkamp, Leens, Eenrum, Winsum en Marum zelf aan hun klanten, van wie ze de meesten bij naam kennen. Die zijn verrast en vinden het jammer, maar tonen ook begrip. ´We hebben een goede band met onze klanten. Juist die contacten gaan we zeker missen´, zegt Jan-Henk.
´Jammer, maar leuk voor jullie. Ik begrijp het wel´, reageert een klant op de markt in Eenrum als ze het nieuws te horen krijgt. ´Het is wel spannend´, zegt Joke tegen haar. Jan-Henk: ´We hopen straks meer vrijheid te hebben, dat is de opzet.´
Het werk is voor hem zwaarder geworden. ´Marktwerk is fysiek zwaarder dan venten. Je staat de hele dag; je billen raken hooguit een uur per dag een stoel. Het gebeurt nog regelmatig dat we ´s avonds voor de televisie in slaap vallen.´
De wekker gaat dagelijks om half vijf en rond negen uur ´s avonds zit de werkdag erop. Ook nadat ze stopten met de zaterdagmarkt, bleef die dag grotendeels gevuld met schoonmaken en opruimen. Zo bleef de werkweek in de praktijk zes dagen tellen. ´Je maakt heel lange dagen. Er blijft nauwelijks tijd over voor andere leuke dingen.´
Begin april namen ze het besluit te stoppen. Ze hadden die beslissing al een tijd voor zich uit geschoven, maar de komst van hun eerste kleinkind gaf uiteindelijk de doorslag.
´In oktober worden we opa en oma. Dat was het laatste zetje dat we nodig hadden. Onze dochter woont met haar vriend in Dordrecht. Dat is niet naast de deur. We willen ons kleinkind graag zien opgroeien.´
Hun drie kinderen hebben geen belangstelling om het bedrijf voort te zetten. Een vierde generatie Pruim in de groente- en fruithandel zit er dus niet in. ´Dat vind ik ergens jammer, want ik had het vak graag doorgegeven. Maar het is prima zo.´
Op vrijdag 17 juli is hun laatste dag. Ze staan dan in Marum en Zoutkamp. Daarna volgt eerst een lange vakantie.
Vervolgens gaat Jan-Henk aan de slag als vrachtwagenchauffeur bij transportbedrijf Koopman in Noordhorn. Joke wil haar oude beroep als apothekersassistente weer oppakken.
Voor de overgebleven voorraad is een mooie bestemming gevonden. Die gaat naar de camping van Appie Wijma in Opende, waar gezinnen die onder de armoedegrens leven gratis kunnen kamperen. ´Dat hebben we al twee keer gedaan met de voorraad die overbleef voor onze vakantie. We hebben nog nooit iets met zoveel plezier weggegeven.´
Een collega in Alkmaar heeft inmiddels de verkoopwagen en vrachtwagen gekocht. ´Hier waren helaas geen liefhebbers. In het midden van het land zijn best wel potentiële groenteboeren; die verhuis je echter niet zomaar naar deze regio. Onze leverancier zei: het probleem is dat jullie in hun beleving aan het eind van de wereld zitten en zestig procent van de klanten dialect spreekt.´
Spijt van hun beslissing verwachten ze niet te krijgen. ´De markten zullen we missen, maar straks zit de werkdag er echt op als we thuiskomen. We gaan ontdekken welke hobby´s bij ons passen. We zien wel hoe het loopt. Ik denk dat we snel aan ons nieuwe leven wennen.´
Eerder verscheen op mijnhogeland.nl:
Jan-Henk & Joke: zes dagen in de week druk, druk, druk
mijnhogeland.nl/2019/01/20/7990/